Yi Yi (Και Ενα... και Δύο... Οικογενειακοί Ρυθμοί, 2000)

Η ζωή σε πολλές πράξεις. Ή μήπως μόνο σε δύο; Τα πάντα στην ταινία του Edward Yang διέπονται από το στοιχείο της δυαδικότητας: Σχέσεις, μοίρα, μνήμη, ακόμη και τα ονόματα εσωκλείουν την έννοια τόσο της επανάληψης, όσο και του μισού. «Πώς μπορούμε να ξέρουμε περισσότερα από τη μισή αλήθεια;» ρωτάει ο μικρός Yang-Yang τον πατέρα του, και με την αφέλεια ενός παιδικού μυαλού κατορθώνει να αγγίξει όλη την αλήθεια του κύκλου της ζωής: Επιλογές που κλείνουν πόρτες και ανοίγους άλλες, αποφάσεις που καθορίζουν πορείες διαβίωσης και διαπροσωπικών σχέσεων, μοίρες που υφαίνονται σαν κύκλοι και τέμνονται σε δύο σημεία, στοιχεία καθημερινά που περνούν συχνά απαρατήρητα αλλά τελικά θέτουν τη ρόδα της ζωής σε μια αέναη κίνηση.

Καυτή Σάρκα (Carne Tremula, 1997)

Μια ταινία, μια στροφή ωρίμανσης.

- ΜΙΑ ΑΡΧΗ, ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ: Και με τέτοια εναρκτήρια σεκάνς ανθολογιας δεν μπορεις παρα να μεινεις βυθισμενος για ακομη μιαμιση ωρα στον θεληματικο κοσμο του Almodovar. Αψηφωντας την απαγορευση κυκλοφοριας του Φρανκικου καθεστωτος, ενα λεωφορειο διασχιζει με φρενηρεις ρυθμους τους δρομους της Μαδριτης. Στο πισω καθισμα, μια πορνη (Penelope Cruz) γινεται φορεας του συμπαντος συμβολισμων του σκηνοθετη, φερνοντας στον κοσμο τον Victor. Και αυτη η νυχτα θα τον σημαδεψει για παντα. Οιωνος μιας επαναστασης που δεν θα αργησει να ξεσπασει, ο νεαρος με το ονομα της νικης ως παρακαταθηκη, θα συσσωρευσει μεσα του ολη την αντιδραστικοτητα του κοσμου.

Ονειρα (Yume, 1990)

Ένα αγόρι παρακολουθεί τη γαμήλια πομπή των αλεπούδων που λαμβάνει χώρα μόνο όταν συνυπάρχουν ήλιος και βροχή. Εξήντα ζωντανές κούκλες διαδηλώνουν σε μια πλαγιά για το κόψιμο των αγαπημένων τους ροδακινιών. Η φανταστική συνάντηση ενός γέρου με τον Van Gogh (τον οποίο υποδύεται ο Martin Scorsese). Μια μεραρχία νεκρών στρατιωτών διαβαίνει ένα σκοτεινό τούνελ. Πόλεμος και πυρηνική καταστροφή. Τα εκθαμβωτικά χρώματα της φύσης. Οκτώ οράματα απαράμιλλης ομορφιάς και αφηγηματικής δύναμης σφραγίζουν με εικόνες που κόβουν την ανάσα την οικουμενική ελεγεία του Akira Kurosawa.

Ελεύθερος Ωραρίου (L`Emploi du Temps, 2001)

Προσπαθωντας να αποφυγει τις συνεπειες της απολυσης του, ο Βινσεντ εξαπατα το οικογενειακο και κοινωνικο του περιβαλλον. Οχι μονο αποκρυπτει το γεγονος, αλλα διογκωνει το ψεμα του πλαθοντας εναν φανταστικο κοσμο μεσα στον οποιο μπορει να ζησει ελευθερος.

Στο Μυαλο του Τζον Μαλκοβιτς (Being John Malkovich, 1999)

Με διαφορά η πιο αλλόκοτη ταινία των `90s. Και μια από τις πιο έξυπνες, αναζωογονητικές, ευφάνταστα αστείες. Στον ημιώροφο μεταξύ εβδόμου και ογδόου του κτιρίου μιας εταιρίας, πίσω από ένα ερμάριο αρχείων, υπάρχει ένας κρυφός διάδρομος. Οδηγεί μέσα στο κεφάλι του ηθοποιού John Malkovich, στο βλέμμα του, τη σκέψη του. Κάθε φορά, για χρονικό διάστημα μόλις 15 λεπτών, με σημείο εξόδου κάπου δίπλα στην εθνική οδό όπου ο επισκέπτης προσγειώνεται μετά από πτώση από τον ουρανό. Τρελό; Παρανοϊκό; Σίγουρα. Και δεν είναι το μόνο ασύμβατο με την κοινή λογική ή τους κανόνες της Φυσικής στοιχείο που καλείται να χωνέψει κανείς σε αυτή τη μεταφορά του σεναρίου του Charlie Kaufman. Είναι όμως αυτό που κάνει την παρθενική κινηματογραφική απόπειρα του Spike Jonze πέρα από άκρως ενδιαφέρουσα και αντισυμβατική, ταυτόχρονα και προκλητική τόσο για τον ίδιο όσο και για το θεατή.

Ολα για τη Μητέρα μου (Todo Sobre Mi Madre, 1999 )

«Η ταινία αυτή αφιερώνεται στην Bette Davis, τη Romy Schneider, την Gena Rowlands. Σε όλες τις ηθοποιούς που έπαιξαν το ρόλο της ηθοποιού. Σε όλες τις γυναίκες που παίζουν το ρόλο της γυναίκας κάθε μέρα και όλους τους άντρες που παίζουν το ρόλο της γυναίκας κάθε νύχτα. Σε όλες τις γυναίκες που θέλουν να γίνουν μητέρες. Σε όλες τις μητέρες. Στη μητέρα μου». Με αυτόν τον τρόπο κλείνει ο Pedro Almodóvar την πιο αυθεντική και προσωπική σελίδα της φιλμογραφίας του, έναν ύμνο για τη γυναίκα και μια υπόκλιση στο μεγαλείο της μητρικής μορφής. Στα μάτια της βλέπει τη δύναμη της αφοσίωσης, τον πόνο της μοναξιάς και τη μοναξιά του πόνου, μια πανανθρώπινη αγκαλιά ελπίδας και αγάπης ικανή να κατανικήσει κάθε βιολογικό φραγμό. Στο επίκεντρο του συμβολικού του κόσμου, ο Ισπανός σκηνοθέτης εγκαταλείπει τη Manuela (Cecilia Roth) να θρηνεί για το χαμό του γιου της που δεν θα προλάβει να μάθει για τον πατέρα του. Αυτόν, που τώρα θα αναζητήσει μετά από 18 ολόκληρα χρόνια απουσίας, και πλέον ονομάζεται… Λόλα. Το αλλόκοτο, σουρεαλιστικό σύμπαν του Almodóvar  είναι και πάλι παρών, με ένα ψηφιδωτό από πόρνες και τραβεστί να ακολουθούν ένα σενάριο που συχνά μοιάζει να ακροβατεί μεταξύ του ακραίου χιούμορ και του μελοδράματος.

Τρία Χρώματα: Η Μπλε Ταινία (Trois Couleurs: Bleu, 1993)

Μπλε. Η Ελευθερία ως ουμανιστική ιδέα όπως αποτυπώνεται στην πρώτη ρίγα της Γαλλικής σημαίας και η Ελευθερία ως ατομική διάσταση όπως την καταγράφει η εκφραστική κινηματογραφική πένα του τελευταίου σκηνοθέτη της ψυχής. Εκεί που το τέλος συναντά μια νέα αρχή, εκεί που συναισθήματα απειλούνται από αποκαλύψεις μιας στιγμής, εκεί που οι αναμνήσεις στέκουν ως τείχη αδιαπέραστα μπροστά στην ανάγκη διαφυγής, ο Krzysztof Kieslowski προσαρμόζει τη θέληση ως κλειδί και την αγάπη ως όχημα της λυτρωτικής απελευθέρωσης. Ο δρόμος της απώλειας θα γίνει το εφαλτήριο για την εσωτερική αναδόμηση της Julie (Juliette Binoche).

Τρία Χρώματα: Η Κόκκινη Ταινία (Trois Couleurs: Rouge, 1994)

…10 π.μ. και κάτι λεπτά. Καφές και τσιγάρο δίπλα στα πλήκτρα. Στην οθόνη το απόλυτο λευκό να διαταράσσεται από φευγαλέες λέξεις που γρήγορα εξαφανίζονται. Κόκκινο. Από πού να ξεφυτρώσουν εκφράσεις ικανές να ξεκλειδώσουν τη σιωπή της ψυχής σε ένα χείμαρρο από φθόγγους, τέτοιους που να συνθέσουν την απόλυτα πρέπουσα μελωδία για εικόνες και έννοιες που η μοίρα αξίωσε να με συνοδεύουν μια ζωή; Να ‘πρεπε να μοιάζει με μελωδία του Preisner; Έτσι λέω. Ακατόρθωτα πράγματα, ειδικά για τόσο πρωί. Πήγε και 11. Πιάνω τα κλειδιά από το γραφείο, ρίχνοντας μια ματιά στο αινιγματικό βλέμμα της Irène Jacob που κοιτάζει το άπειρο της αφίσας κάτω από το προστατευτικό τζάμι. Ένα βλέμμα απροσδιόριστο, από αυτά που μοιάζουν να έχουν στοιχειωθεί μέσα τους οι απορίες, οι χαρές, οι λύπες αιώνων, μα και πάλι τόσο κενό και ανέκφραστο λες και η σιωπή το έχει καθηλώσει σε ένα μοναχικό μονόδρομο χαραγμένο έτσι ώστε να μην τέμνεται με κανέναν άλλον. Αυτό είναι, η μοναξιά και το αδιέξοδο των σχέσεων, η προσωπική θυσία που απαιτείται για να συγκλίνεις δύο παράλληλες πορείες ζωής, καλές ιδέες για την αρχή του κειμένου.