Απαράδεκτον για πράκτορες!

Το έμαθα την ώρα που αφηγούμουν στη βοηθό μου - ένα αξιολάτρευτο αλλά και αθώο πλάσμα που επιμένει να πιστεύει στην άδολη καλοσύνη του κόσμου - αρχαίες ιστορίες από το Δημοτικό, τότε που μαζί με άλλα δύο τσογλάνια είχαμε επιχειρήσει να στουμπώσουμε τα οπίσθια μιας γάτας με δυναμιτάκια. «Τότε δεν είχαμε ίντερνετ», της εξήγησα, «τα πάντα έπρεπε να τα ανακαλύψεις από πρώτο χέρι, ακόμα και την ίδια την παντόφλα της μάνας σου». Προσπάθησε για μια στιγμή να αντισταθεί στη λογική μου υποστηρίζοντας ότι ακόμα και στη διαδικτυακή εποχή είναι αδύνατον να πληροφορηθείς από τρίτους τις καταστροφικές συνέπειες μιας πρωκτικής έκρηξης δυναμίτιδας, μα συνειδητοποίησε το μάταιο του εγχειρήματός της με το «όχι αν έχεις τα δικά μου bookmarks» που της εκτόξευσα. Της γύρισα την πλάτη με μια προσποιητή βιασύνη που άφηνε να υπονοηθεί ότι σε λίγο θα της παρουσίαζα στην οθόνη τερατουργήματα πέρα από κάθε της φαντασία, αν και το μόνο που έκανα ήταν να ανοίξω τη σελίδα του facebook. Είχε πάει 10 και ακόμα δεν είχα βρει χρόνο να ξεκατινιαστώ με κάποιον οπαδό της Ρεάλ για τον δεύτερο ημιτελικό του El Classico, ασχολία στην οποία εκείνη τη μέρα σκόπευα να επιδοθώ με ακόμη μεγαλύτερο σαδισμό, έχοντας ως δικλείδα ασφαλείας το δίμπαλο που τους είχε στάξει ο Μέσι στον πρώτο αγώνα.

Διαβάστε τη συνέχεια στο κεντρικό blog

83α Οσκαρφίσματα

Μόνο ο μαζοχισμός με παρακινεί και παρακολουθώ τα Όσκαρ. Ενώ ξέρω ότι στο τέλος θα τσατιστώ, όσο και αν γνωρίζω ότι είναι απλά μια εμποροπανήγυρη με έντονο παρασκήνιο, κάθε χρόνο μου κάνω τη χάρη και αυτομαστιγώνομαι επί δυο τρεις ώρες σαν Καθολικός μοναχός του 14ου αιώνα. Δεν ξέρω βέβαια αν και αυτοί έτρωγαν πίτσες ανάμεσα σε κάθε καμτσικιά. Σίγουρα πάντως δεν έκαναν προβλέψεις για το πόσες χαρακιές θα μετρήσουν την επομένη το πρωί. Εγώ το κάνω και αυτό. Πόσο αδυσώπητη θα είναι άραγε φέτος η Ακαδημία με την πλάτη μου; Θα μου κάνει έστω και ένα χατίρι;

Διάβασε τη συνέχεια εδώ

 

Αφιερωμα : THE FULL MONTY – έργα και ημέρες των MONTY PYTHON (μέρος 1ο)

“And now for something completely different”… 5 Οκτωβρίου 1969 και έξι μυστήριες τηλεοπτικές φιγούρες επιτίθενται με το Ιπτάμενό τους Τσίρκο στο ανυποψίαστο Βρετανικό κοινό, το οποίο αντιδρά σπασμωδικά –και τυπικά φλεγματικά- παραλύοντας το τηλεφωνικό κέντρο του BBC με κλήσεις διαμαρτυρίας. John Cleese, Michael Palin, Terry Jones, Eric Idle, Graham Chapman και Terry Gilliam, η συμμορία που ανέτρεψε όλα τα χιουμοριστικά στερεότυπα χτίζοντας με τα χρόνια τον δικό της αυτόνομο μύθο: Ανατρεπτικός και δηλητηριώδης, παιδιάστικα σαχλός ή εξωφρενικά ακατανόητος, ο Πύθωνας κατόρθωσε να δημιουργήσει ένα αμετανόητα φανατικό κοινό, η λατρεία του οποίου ξεπέρασε ακόμη και εκείνη που ενέπνεε στο παρελθόν η έτερη κορυφαία χιουμοριστική ομάδα – αυτή των αδελφών Μαρξ. Για την ακρίβεια, μια βόλτα στο διαδίκτυο θα σας πείσει για την αντιπαλότητα των οπαδών των δύο “γκρουπ” στη διεκδίκηση της πρωτοκαθεδρίας στην κλίμακα των πιο αστείων χαρακτήρων στο χώρο του θεάματος.

Αφιέρωμα - Horror Made In Asia

Έχει η πύλη της κολάσεως επιγραφές στα Ιαπωνικά; Είναι κλειδοκράτοράς της ο Hideo Nakata; Κατείχαν μυστικιστικές γνώσεις οι κεφαλές της DreamWork Pictures ή απλά μεγαλύτερη μύτη στο κυνήγι του κρυμμένου θησαυρού; Ο χρόνος, που άλλοτε περιβάλλει τους τολμηρούς με αποδείξεις δικαίωσης και άλλοτε τους στιγματίζει με ανεξίτηλα στίγματα κακών επιλογών, έφερε κάτι περισσότερο από μια απλή δικαίωση. Η διασκευή του σπιτικά υπέρ-επιτυχημένου Ringu όχι μόνο έσπασε ταμεία ανά την αμερικανική επικράτεια, αλλά ταυτόχρονα μύησε τον μέσο Γιάνκη θεατή -– ηλικίας 16-25 βομβαρδισμένο από κατατονικές περιπέτειες εκρήξεων και κωμωδίες ελάχιστα μεταβρεφικού επιπέδου χιούμορ –- στην Ασιατική μυθολογία του υπερφυσικού τρόμου. Μοιραία το φαΐ μύρισε και άνοιξε τις ορέξεις των studio. Θέλοντας να δώσουν ώθηση στη μυθολογία τρόμου της οποίας η ανάσταση επιτεύχθηκε απρόσμενα μετά το Scream του Wes Craven μόνο για να ξαναβυθιστεί σε τέλμα λίγα χρόνια αργότερα με άνοστες επαναλήψεις (βλ. Urban Legends, I know what you did last summer) και ανούσια επαναλουστραρίσματα (βλ. Night of the Living Dead, The Texas Chainsaw Massacre), οι εταιρίες πλάκωσαν σαν όρνια να εκμεταλλευτούν οτιδήποτε κινείτο και ακουγόταν στην αγορά της ανατολής. Η Sony καπάρωσε το Ju-On του Takashi Shimizu παρουσιάζοντας μόλις πρόσφατα μια κατατρεγμένη από την Κατάρα (The Grudge) Sarah Michelle Gellar, η εταιρία του Tom Cruise Cruise-Wagner Productions μάζεψε το The Eye του Danny Pang που κυκλοφόρησε το 2002, η θυγατρική της Disney Pandemonium Films πρόλαβε το νέο πόνημα του Hideo Nakata Dark Water –επίσης του 2002-, ενώ η Vertigo Entertainment ένα ελαφρά παλαιότερο, το Chaos του 1999.