Σιωπηλός Γάμος (Nunta muta - Silent Wedding, 2008)

σκηνοθεσία: Horatiu Malaele
πρωταγωνιστούν: Meda Andreea Victor, Alexandru Potocean, Valentin Teodosiu

Το 1953 στην κομμουνιστική Ρουμανία, ένα μικρό χωριό ετοιμάζεται για έναν γάμο. Και ενώ το γλέντι είναι έτοιμο να αρχίσει, ένας στρατηγός του Σοβιετικού στρατού τους ενημερώνει ότι ο Στάλιν πέθανε το προηγούμενο βράδυ και ότι έχουν απαγορευτεί όλες οι εκδηλώσεις χαράς για μία εβδομάδα. Εκείνοι όμως θα αποφασίσουν να αψηφήσουν τις διαταγές και να το γλεντήσουν στα… μουγκά.

Της Κακομοίρας (1963)

...ή αλλιώς «η τέχνη του γέλιου»… (και όχι του γελοίου)

-ΤΟ ΚΙΝΟΥΜΕΝΟ ΑΝΤΙΚΑΤΑΘΛΙΠΤΙΚΟ: Ζήκος και μπακαλόγατος: Δυο λέξεις που αρκούν για να προκαλέσουν αλυσιδωτές αντιδράσεις στη μνήμη φέρνοντας ασυγκράτητα γέλια. Η πιο αστεία ταινία που έχει παρουσιάσει ποτέ ο ελληνικός κινηματογράφος κρύβεται πίσω από τον άστοχο τίτλο της. Το σενάριο δεν έχει καμία σημασία, είναι πιθανά το απλούστερο που έχουμε παρακολουθήσει ποτέ, για την ακρίβεια σε όλη την ταινία δε συμβαίνει απολύτως τίποτα! Κι όμως, ο Κώστας Χατζηχρήστος συγκεντρώνει όλα τα βλέμματα επάνω του σε ένα μοναδικό one man show, παριστάνοντας τον βοηθό ενός μπακάλικου σε χωριό της επαρχίας.

Αφιερωμα : THE FULL MONTY – έργα και ημέρες των MONTY PYTHON (μέρος 1ο)

“And now for something completely different”… 5 Οκτωβρίου 1969 και έξι μυστήριες τηλεοπτικές φιγούρες επιτίθενται με το Ιπτάμενό τους Τσίρκο στο ανυποψίαστο Βρετανικό κοινό, το οποίο αντιδρά σπασμωδικά –και τυπικά φλεγματικά- παραλύοντας το τηλεφωνικό κέντρο του BBC με κλήσεις διαμαρτυρίας. John Cleese, Michael Palin, Terry Jones, Eric Idle, Graham Chapman και Terry Gilliam, η συμμορία που ανέτρεψε όλα τα χιουμοριστικά στερεότυπα χτίζοντας με τα χρόνια τον δικό της αυτόνομο μύθο: Ανατρεπτικός και δηλητηριώδης, παιδιάστικα σαχλός ή εξωφρενικά ακατανόητος, ο Πύθωνας κατόρθωσε να δημιουργήσει ένα αμετανόητα φανατικό κοινό, η λατρεία του οποίου ξεπέρασε ακόμη και εκείνη που ενέπνεε στο παρελθόν η έτερη κορυφαία χιουμοριστική ομάδα – αυτή των αδελφών Μαρξ. Για την ακρίβεια, μια βόλτα στο διαδίκτυο θα σας πείσει για την αντιπαλότητα των οπαδών των δύο “γκρουπ” στη διεκδίκηση της πρωτοκαθεδρίας στην κλίμακα των πιο αστείων χαρακτήρων στο χώρο του θεάματος.

Ακαταμάχητη Αφροδίτη (Mighty Aphrodite, 1995)

Δεν αστειεύεται. Ακαταμάχητη…
-MIGHTY MINNIE: Έχοντας εγκαταλείψει το έντονο στοχαστικό υπόβαθρο από την περίοδο του ειρωνικά καυστικού Σφαίρες Πάνω από το Μπρόντγουεϊ του 1994, ο Woody Allen αφιερώνει το συγγραφικό του ταλέντο στη γνήσια κωμωδία, συρράπτοντας ουσιαστικά όλα τα κομμάτια της πλοκής επάνω στις προσωπικές –και γνώριμες- υπαρξιακές του ανησυχίες. Με φωτεινότερες αναλαμπές της τελευταίας δημιουργικής του περιόδου τα Ακαταμάχητη Αφροδίτη και Διαλύοντας τον Χάρι, ο Allen μοιάζει περισσότερο απασχολημένος με τη σεναριακή συνοχή και επιδραστικότητα από κάθε άλλη φορά, παρουσιάζοντας πραγματικά ενδιαφέρουσες ιδέες επάνω στις οποίες χτίζει τον σκελετό των δημιουργιών του:

Mars Attacks! (1996)

Ένας φόρος τιμής στις αγαπημένες του b-movies επιστημονικής φαντασίας και τρόμου, μία σειρά καρτών για παιδιά με τίτλο Mars Attacks με θέμα την εισβολή Αρειανών στη Γη που κυκλοφόρησαν το 1962 και η νοσηρά διασκεδαστική επιθυμία του να διαβάλλει κάθε Αμερικάνικο σύμβολο καθώς και να ανατρέψει κάθε κινηματογραφικό κανόνα, οδήγησαν τον σκηνοθέτη-παιδί Tim Burton στη δημιουργία μιας b-μουβάτης κωμωδίας στην καρδιά των ‘90s. Με τις μνήμες της Μέρας Ανεξαρτησίας ακόμη νωπές, το Mars Attacks! μοιάζει με την ειρωνική αντεπίθεση κάθε σκεπτόμενου θεατή, με τη μορφή μιας παρωδίας των ηθών και της απολυταρχίας της λογικής.

Ο Ψαλιδοχέρης (Edward Scissorhands, 1991)

Για ακομη μια φορα μας καλει στον παιδοτοπο του. Κι εμεις, τρεχουμε…

-MONSTERS INC.: Ο Tim Burton μας εχει πλεον κακομαθει με τα ταξιδια του στην πλευρα του περιεργου, του διαφορετικου. Απο τον Ψαλιδοχερη και τον Σκαθαροζουμη, ως το Μυθο του ακεφαλου Καβαλαρη και τον Χριστουγεννιατικο Εφιαλτη, οι ηρωες του κατοικοεδρευουν στον προσωπικο σκοτεινο τους κοσμο, κατατρεγμενοι απο καποιο αλλοκοτο μυστικο η θρυλο. Ωστοσο η ψυχη τους ειναι αγνη, παρα την παραμορφωμενη εικονα που προβαλλουν στον περιγυρο τους, που τους αντιμετωπιζει αρχικα με περιφρονηση ωσπου να γευτουν τη γλυκια λυτρωση της διαφορετικοτητας τους στο τελος.

Διαλυοντας τον Χαρι (Deconstructing Harry, 1997)

Το σινεμά ανέκαθεν λειτουργούσε για τον Woody Allen περισσότερο ως ένα μέσο εξορκισμού των δαιμόνων του παρά ως μια αμιγής καλλιτεχνική έκφραση, με αναρίθμητες ψυχώσεις, εμμονές και νευρώσεις να έχουν σημαδέψει τις κατά καιρούς φιλμικές του δημιουργίες. Στο Διαλύοντας τον Χάρι τολμά μάλιστα να προχωρήσει ένα βήμα παραπέρα: Με ευθύτερο από ποτέ άλλοτε τρόπο, αποδίδει τα στοιχεία αυτά σε έναν χαρακτήρα, του οποίου η προσωπικότητα ελάχιστα διαφέρει από όλα όσα γνωρίζουμε για τον ίδιο. Είναι ο Harry Block ο Woody Allen; Ο ίδιος το αρνείται. Παρ` όλ` αυτά ο ρόλος του σεξομανή, νευρωτικού, ταλαντούχου καλλιτέχνη που καταπίνει τόνους από χάπια, ειρωνεύεται τον Εβραϊσμό παρ` ότι Εβραίος και χρησιμοποιεί το χιούμορ ως μηχανισμό άμυνας κυρίως απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό, προσωποποιεί την ιδέα που έχουμε για τον σκηνοθέτη μέσα από τα έργα, τις συνεντεύξεις και την προσωπική του ζωή.

Braindead (ή Dead Alive, 1992) του Peter Jackson

- «Your mother ate my dog!!!»

- «Not all of it!…»

Αν κάποιος ισχυρίζεται ότι μπορεί να περιγράψει τα όσα συμβαίνουν στο Braindead του Peter Jackson, θα πρέπει να είναι είτε θαυμάσιος γλωσσοπλάστης, είτε πολύ πειραγμένος, είτε μεγάλος ψεύτης. Επειδή δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να ασπαστεί κάποιον από τους παραπάνω τίτλους τιμής, το μόνο που μπορώ να επιχειρήσω δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια επιδερμική προσέγγιση αυτού του αριστουργηματικού ανοσιουργήματος, που ευτυχώς δεν μπορεί να καταταγεί σε κάποια γνωστή κατηγορία ταινιών…