Καυτή Σάρκα (Carne Tremula, 1997)

Μια ταινία, μια στροφή ωρίμανσης.

- ΜΙΑ ΑΡΧΗ, ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ: Και με τέτοια εναρκτήρια σεκάνς ανθολογιας δεν μπορεις παρα να μεινεις βυθισμενος για ακομη μιαμιση ωρα στον θεληματικο κοσμο του Almodovar. Αψηφωντας την απαγορευση κυκλοφοριας του Φρανκικου καθεστωτος, ενα λεωφορειο διασχιζει με φρενηρεις ρυθμους τους δρομους της Μαδριτης. Στο πισω καθισμα, μια πορνη (Penelope Cruz) γινεται φορεας του συμπαντος συμβολισμων του σκηνοθετη, φερνοντας στον κοσμο τον Victor. Και αυτη η νυχτα θα τον σημαδεψει για παντα. Οιωνος μιας επαναστασης που δεν θα αργησει να ξεσπασει, ο νεαρος με το ονομα της νικης ως παρακαταθηκη, θα συσσωρευσει μεσα του ολη την αντιδραστικοτητα του κοσμου.

Κάποτε στη Δύση (C`Era una Volta il West, 1968)

«Φαντάσου αυτό: Η κάμερα ζουμάρει από τη μέση και κάτω έναν άντρα που βγάζει το πιστόλι του και πυροβολεί ένα παιδί που τρέχει. Στη συνέχεια μετακινείται προς τα πάνω και κεντράρει στο πρόσωπό του: Είσαι εσύ.» Με αυτόν τον τρόπο πείστηκε ο αιώνιος κινηματογραφικά καλοκάγαθος Henry Fonda από τον Sergio Leone να αναλάβει τη θέση του John Wayne που είχε αρνηθεί το ρόλο στο Κάποτε στη Δύση, προκαλώντας την απορία ή ακόμη και το σοκ στους απροετοίμαστους θεατές της εποχής. Και αν τα κοντινά εκφραστικά πλάνα προσώπων ήταν εκείνα που είχαν αναδείξει το ταλέντο του σκηνοθέτη στις δύο προηγούμενες μεγάλες του επιτυχίες –Ο καλός, ο κακός και ο άσχημος και Για μια χούφτα δολάρια-, στην πρώτη του μεγάλη παραγωγή ο Ιταλός σκηνοθέτης προσθέτει στο εικονολόγιό του λυρικά, ατμοσφαιρικά γενικά πλάνα δίνοντάς της την αίσθηση του επικού.

American History X (Μαθήματα Αμερικάνικης Ιστορίας, 1998)

Απλα συγκλονιστικη.

-NOT ANOTHER NAZI MOVIE: Το θεμα των φυλετικων διακρισεων εχει απασχολησει (και συχνα ταλαιπωρηθει απο) πολλες ταινιες στο βαθος του χρονου. Ελαχιστες ωστοσο εχουν κατορθωσει εστω να προσεγγισουν την επιδραστικοτητα και αμεσοτητα της δημιουργιας του Tony Kaye. Παρα τις οποιες αφελειες και ευκολιες που επιλεγονται σεναριακα, η αμεσοτητα του λογου και της συγχρονης θεματικης προσδενουν το θεατη στο αρμα της και τον απελευθερωνουν τελικα ζαλισμενο, σοκαρισμενο και προβληματισμενο. Οι ασπρομαυρες εικονες πλημμυριζουν απο σκληροτητα και μισος και η αναγκη του μικρου Ντανι να παραθεσει τις αποψεις του για το ρατσισμο μεσα απο τη ζωη του μετανοημενου πρωην αρχι-Ναζιστη αδερφου του γινεται η αφορμη για ενα μαθημα ζωης τοσο για τον ιδιο οσο και για το θεατη. «Η ζωη ειναι πολυ μικρη για να την περασεις οργισμενος». Ποσο καλυτερο επιχειρημα θα μπορουσε να παραθεσει κανεις;

Ο Νονός, Μέρος 2ο (The Godfather - Part II, 1975)

Η δεκαετία του ’70, ποιοτικά μια από τις παραγωγικότερες του Αμερικάνικου κινηματογράφου, σημαδεύτηκε από την άνοδο μεγάλων ηθοποιών μα κυρίως σπουδαίων σκηνοθετών. Ωστόσο, ίσως να μην ήταν καθόλου παράτολμο να την κατονομάσει κανείς ως τη δεκαετία του
Francis Ford Coppola. Με τους δύο εξαιρετικούς Νονούς, το συνταρακτικό Αποκαλυψη Τωρα και τη Χιτσκοκική Συνομιλια, ο Αμερικανός σκηνοθέτης αξιοκρατικά ανήλθε στο βάθρο των κορυφαίων κινηματογραφιστών που έχει αναδείξει η 7η τέχνη. Η συχνά απόκοσμη αισθητική, η ψυχογραφική μελέτη των χαρακτήρων, η απελευθερωτικά καινοτόμος εικονοπλασία, αποτυπώθηκαν ως βασικά δομικά χαρακτηριστικά των έργων του, τα οποία όχι μόνο αναγνωρίστηκαν ποιοτικά την εποχή που κυκλοφόρησαν, αλλά κατόρθωσαν να αντέξουν το πέρασμα του χρόνου αποδεικνύοντας τη διαχρονική τους αξία.

Ονειρα (Yume, 1990)

Ένα αγόρι παρακολουθεί τη γαμήλια πομπή των αλεπούδων που λαμβάνει χώρα μόνο όταν συνυπάρχουν ήλιος και βροχή. Εξήντα ζωντανές κούκλες διαδηλώνουν σε μια πλαγιά για το κόψιμο των αγαπημένων τους ροδακινιών. Η φανταστική συνάντηση ενός γέρου με τον Van Gogh (τον οποίο υποδύεται ο Martin Scorsese). Μια μεραρχία νεκρών στρατιωτών διαβαίνει ένα σκοτεινό τούνελ. Πόλεμος και πυρηνική καταστροφή. Τα εκθαμβωτικά χρώματα της φύσης. Οκτώ οράματα απαράμιλλης ομορφιάς και αφηγηματικής δύναμης σφραγίζουν με εικόνες που κόβουν την ανάσα την οικουμενική ελεγεία του Akira Kurosawa.

Στρατιώτες του Σύμπαντος (Starship Troopers, 1997)

Πίτσες, μπύρες και πολύ αίμα…

-STUPID IS WHO STUPID DOES: O Paul Verhoeven δεν προσπαθεί να εξαπατήσει κανέναν: «Πρόκειται για το απόλυτο σκουπίδι» μοιάζει να φωνάζει από τα πρώτα λεπτά της δημιουργίας του. «Ακολουθήστε με!» Γιατί όχι; Στην τέταρτή Χολιγουντιανή του κινηματογραφική απόπειρα μετά τα Flesh and Blood, Robocop και Βασικό Ένστικτο, ο Ολλανδός δημιουργεί ένα λουσάτο, big budget B-movie που σφύζει από δράση, αίμα και ανοησία.

Αφιερωμα : THE FULL MONTY – έργα και ημέρες των MONTY PYTHON (μέρος 1ο)

“And now for something completely different”… 5 Οκτωβρίου 1969 και έξι μυστήριες τηλεοπτικές φιγούρες επιτίθενται με το Ιπτάμενό τους Τσίρκο στο ανυποψίαστο Βρετανικό κοινό, το οποίο αντιδρά σπασμωδικά –και τυπικά φλεγματικά- παραλύοντας το τηλεφωνικό κέντρο του BBC με κλήσεις διαμαρτυρίας. John Cleese, Michael Palin, Terry Jones, Eric Idle, Graham Chapman και Terry Gilliam, η συμμορία που ανέτρεψε όλα τα χιουμοριστικά στερεότυπα χτίζοντας με τα χρόνια τον δικό της αυτόνομο μύθο: Ανατρεπτικός και δηλητηριώδης, παιδιάστικα σαχλός ή εξωφρενικά ακατανόητος, ο Πύθωνας κατόρθωσε να δημιουργήσει ένα αμετανόητα φανατικό κοινό, η λατρεία του οποίου ξεπέρασε ακόμη και εκείνη που ενέπνεε στο παρελθόν η έτερη κορυφαία χιουμοριστική ομάδα – αυτή των αδελφών Μαρξ. Για την ακρίβεια, μια βόλτα στο διαδίκτυο θα σας πείσει για την αντιπαλότητα των οπαδών των δύο “γκρουπ” στη διεκδίκηση της πρωτοκαθεδρίας στην κλίμακα των πιο αστείων χαρακτήρων στο χώρο του θεάματος.