Σκοτεινη Πολη (Dark City, 1998)

Το σκοτεινοτερο παιδι του Οργουελ.

-RETURN I WILL TO OLD BRAZIL: Αγγιζοντας το μυθο του Brazil του Terry Gilliam αλλα και του Blade Runner, ο Alex Proyas συνθετει ενα κατασκοτεινο φουτουριστικο παραμυθι οπτικης και μυθοπλαστικης τελειοτητας, που θα μπορουσε να χαρακτηριστει ως πεσιμιστικο αντιγραφο του The Matrix αν δεν ειχε κυκλοφορησει 1 χρονο νωριτερα. Κι εδω, σκοτεινες φιγουρες ελεγχουν τον ανθρωπινο νου θετοντας τον σε μια τρισδιαστατη εικονικη πραγματικοτητα, με τη διαφορα οτι το σκηνικο ειναι αληθινο, χειροπιαστο δημιουργημα και οχι καποια ψηφιακη αναπαρασταση χτισμενη απο το προγραμμα καποιου υπολογιστη.

Brazil (1985)

Μια απο τις σημαντικοτερες δημιουργιες στην ιστορια του κινηματογραφου.

-ΟΠΩΣ ΛΕΜΕ ΤΕΧΝΗ: Αν η πενα του Οργουελ εγραφε καρε αντι για λεξεις, θα δημιουργουσε το Μπραζιλ. Αν η «Δικη» του Καφκα εσταζε απο τις σελιδες της εικονες, το παζλ τους θα συνεθετε το Μπραζιλ. Μπραζιλ… Το ονομα που ξεπηδησε απο το τραγουδι του Xavier Cugat «Aquarela do Brasil» που εγινε επιτυχια τη δεκαετια του ’30, εμελλε να χαραχθει βαθια στο σωμα του παγκοσμιου κινηματογραφου ως κατι πολυ ανωτερο απο εναν τιτλο, ως μια συλληψη περα απο τα ορια μιας καλλιτεχνικης δημιουργιας. Τα 142 λεπτα του -που συρρικνωθηκαν σε 131 για την Αμερικανικη εκδοση-, ειναι ενα καταφυγιο ονειρων μεσα σε εναν κοσμο απο εφιαλτες, η κραυγη που θρυμματιζει την αφορητη σιωπη των παραδομενων συνειδησεων, η ανθιση του διαφορετικου στα σπλαχνα της αποικιλτης αχρωμιας της πανομοιοτητας , ειναι η ιδια η ζωη που στηνει τον αλεγρο της χορο γυρω απο το κουφαρι της καταπιεσης, του ολοκληρωτισμου, της επιπεδωσης της προσωπικοτητας.